Moeilijke tijden voor groene mode?

Onlangs vertelde watMooi, de grootste Nederlandse webwinkel voor duurzame mode, over het faillissement van een aantal Nederlandse ecolabels. Het bericht staat haaks op de populaire gedachte dat Nederland steeds groener wordt en dat duurzame kleding zo ontzettend hip is.

De bedrijven die nu over de kop gaan, klagen over banken die niet willen bijspringen, winkels die behoudend inkopen en afnemers die nalaten hun rekeningen te betalen. De vraag is of er niet ook een andere reden is dat groene modemerken het moeilijk hebben – een reden die niet simpelweg met het huidige economische klimaat te maken heeft, maar met een dieperliggend probleem met verantwoorde consumptiegoederen.

Met de discussie over de kiloknaller van C1000 (en de als succesvol bestempelde media-actie van Wakker Dier) in het achterhoofd, kom ik op het volgende theorietje. Lees en huiver.

Jonge idealistische modemerken dreigen tussen wal en schip te vallen. Voor iedereen die gewend is te shoppen bij H&M is fair fashion duur. Een t-shirt van vijf euro kan nu eenmaal niet biologisch en fair trade geproduceerd worden. Voor een verantwoorde top betaal je gerust veertig tot honderd euro. Ook een groot deel van de welwillende groene consumenten zal ophikken tegen de prijs van een Rianne de Witte of Brennels. Bij de kringloopwinkel ben je natuurlijk veel goedkoper uit – en creatievelingen die op de markt stof kopen en er zelf kleding van maken, zijn ook niet gewend aan jurken en rokken van een paar honderd euro.

Zijn merkverslaafden die gewend zijn vele honderden euro’s uit te geven aan schoenen en tassen met het juiste logo dan de gedroomde klanten van de duurzame modelabels? De prijs zal voor deze fashionista’s geen probleem zijn. Voor de prijs van een paar Tod’s koop je moeiteloos vier ballerina's van Simple Shoes. Maar helaas kunnen de kwaliteit, styling en status van het gemiddelde ecobrand (nog) niet concurreren met de Armani’s, Prada’s en Gucci’s van deze wereld.

Als deze theorie klopt, dan zou de markt voor verantwoorde mode op dit moment wel eens behoorlijk beperkt kunnen zijn. Want hoeveel vrouwen met een flink kledingbudget, een bovengemiddeld modebewustijn en een affiniteit met duurzaamheid telt Nederland nu helemaal?

Dat wil niet zeggen dat de toekomst van duurzame mode er somber uitziet. Als ecolabels sterke ontwerpen, perfecte pasvormen en een onberispelijke kwaliteit leveren, kunnen ze makkelijk de concurrentie met de high fashion brands aangaan. Dan raken we vanzelf verslaafd aan de duurzame modelabels.

Moreel versus modieus

Waarom zouden pasvorm en fashion vijanden zijn? Dat vraagt badmodelabel Freya zich af in het persbericht over de nieuwe zomercollectie. Anno 2010 is de bikini namelijk voorzien van fleurige prints én de broodnodige stevige ondersteuning. (Volgens Freya is een goede pasvorm vooral een issue ‘voor de grotere cupmaten’, maar één zomermiddag aan de Loosdrechtse plassen heeft mij ervan overtuigd dat ook de maatjes A tot en met C er baat bij hebben).

Het dilemma tussen draagbaar en modieus wordt in deze tijden van practifashion natuurlijk steeds vaker opgelost. De tuniek, harembroek en Birkenstocks zijn boegbeelden van het credo dat mode vooral lekker moet zitten.

Noem me fanatiek, maar ik vraag me dan meteen af: ziet de toekomst van het dilemma tussen moreel & modieus er even rooskleurig uit? Want de pleitbezorgers van duurzame mode mogen dan voortdurend roepen dat groen het nieuwe zwart is, het aanbod aan ‘foute’ goede kleding lijkt er niet minder om. Denk: sokken van hennep die zo dik en stug zijn dat ze alleen in klompen kunnen passen, jute tassen die nog onmodieuzer zijn dan hun linnen voorgangers en vormeloze hemdjes die zelfs bij 30 graden Celsius een fashion no-no zijn.

Ik vind de onmodieuze ecokleding een goed excuus om me af en toe helemaal te buiten te gaan aan een nieuwe voorraad Hugo Boss, Armani of Tod’s. Wisten verantwoorde modelabels maar zo’n flatteuze, elegante pasvorm te creëren, verzucht ik dan inwendig. Natuurlijk steekt uiteindelijk toch het morele dilemma de kop op, want hoe kan je genieten van mode waarvan je weet dat er (hoogstwaarschijnlijk) mens- of dierenleed achter schuilt? Als een lingerielabel daar nu eens een antwoord op had…