Drie chique modemerken in opspraak

Wat hebben Kim Kardashian en Victoria Beckham met elkaar gemeen? Ze worden beiden beschuldigd van oneerlijke praktijken in de productie van hun modecollecties.

De Britse krant de Daily Mail ontdekte in december 2011 dat de jurken van Victoria Beckhams eigen merk worden gemaakt in een fabriek in Oost-Londen. Dat klinkt misschien niet ergopzienbarend, maar de krant onthulde ook dat de naaisters uit Bangladesh de jurken voor een schamel loon in elkaar zetten. Een rekensommetje wijst uit dat een jurk met een verkoopprijs van 1800 euro – en dat is al snel de prijs die je betaalt voor een Victoria Beckham Ready to Wear – niet meer dan zo’n 130 euro kost om te maken.

De hijgerige berichtgeving in de Daily Mail klinkt een beetje flauw. Marges van een of twee procent zijn in de modewereld geen uitzondering. En het naaiatelier in Londen klinkt nog heilig in vergelijking met fabrieken in ontwikkelingslanden en opkomende economieën waar fast fashion ketens gewend zijn hun collecties te maken.

De beschuldigingen aan het adres van de Amerikaanse Kardashian familie klinken veel serieuzer. De collecties van de modelabels van de familie zouden worden gemaakt in sweatshops in China, waar naaisters die soms niet ouder zijn dan zestien onder erbarmelike omstandigheden aan het werk zijn. De tv-sterren ontkennen de beschuldigingen en laten onderzoek doen naar de omstandigheden in de Chinese fabrieken die voor hen produceren.

En er zijn nog meer geruchten over schandalen in de mode-industrie. Lingerielabel Victoria’s Secret zou katoen gebruiken die afkomstig is uit Burkina Faso, waar kinderen worden uitgebuit voor de katoenpluk. Er zou zélfs sprake zijn van kinderarbeid bij de producten die Victoria’s Secret als biologisch en fair trade aanprijst.

Het schandaal rond Victoria’s Secret is vooralsnog het meest verontrustend. Het lingeriemerk was namelijk in de veronderstelling fair trade gecertificeerde katoen te kopen. Er zijn geruchten dat toezicht op de productie hiervan onvoldoende is, waardoor kinderarbeid toch kon plaatsvinden. En dat is voor iedereen die zich bekommert om eerlijke mode een angstaanjagend idee.

Liegen is niet groen

Vrouwen liegen massaal over hun shopping sprees, meldde Nu.nl eerder deze maand. De constatering is gebaseerd op een Brits onderzoek onder 3000 vrouwen. Vrouwen vertellen hun man dat ze kleding hebben gekregen, dat het uitverkoop was of dat ze hun verjaardagsgeld hebben gebruikt. Acht op de tien vrouwen verstopt de prijskaartjes van nieuwe aankopen om te verhullen dat ze geshopt hebben.

Waarom doen vrouwen zo geniepig over hun winkelgedrag? Ze schamen zich voor hun uitgaven en vinden stiekem dat ze al genoeg kleding in huis hebben, vermoeden de onderzoekers. Vrouwen liegen gemiddeld één keer per maand over hun kledingaankopen.

Het nieuws over de leugens maakt duidelijk dat een groot deel van de vrouwelijke bevolking op kledinggebied nog wel een beetje meer moreel besef kan gebruiken. Want aan de basis van de leugens ligt kennelijk een flinke koopverslaving – en de dubieuze overtuiging dat mannen hier niets over mogen zeggen omdat ze daarmee het plezier van winkelen verpesten. Maar wie zich bewust is van de milieu-effecten van een alsmaar uitdijende garderobe kan dergelijk gedrag maar moeilijk verantwoorden. Een leugentje om bestwil is vanuit dat perspectief helemaal niet groen.