Bas Kosters voor het goede doel

Claes Iversen is een goededoelenheld. Met zijn werk voor The Red Rail en Mode met een missie geeft de van oorsprong Deense ontwerper Nederlandse mode een socialer gezicht. Want de creaties die hij voor deze organisaties ontwerpt, komen ten goede aan respectievelijk bloedbanken en de dagbesteding van vrouwen met psychiatrische of verslavingsproblemen.

Het lijkt er nu op dat Iversen een serieuze concurrent heeft. De ontwerper die lang bekend stond als het enfant terrible van de Nederlandse mode, Bas Kosters, heeft zich namelijk ingezet voor Dutchypuppy. Tijdens de Modefabriek in juli toverde hij zeven paar schoenen van het jonge Nederlandse schoenenlabel Rehab om tot one of a kind kunstwerkjes. Een veiling leverde in totaal 2500 euro op, die wordt geschonken aan Dutchypuppy, een Nederlandse organisatie die zich wereldwijd inzet voor het welzijn van (zwerf)honden.

Eerder dit jaar ontwierp Bas Kosters al een tas voor Hippas.nl, waarvan de opbrengsten worden geschonken aan een goed doel. De shoppers, waarvan er maar honderd zijn gemaakt, kosten honderd euro en zijn exclusief te koop via Hippas.nl.

Het allermooiste is misschien nog wel dat Kosters in een groot deel van zijn reguliere collecties gebruik maakt van tweedehands kleding en vintage materialen. Daarmee maakt hij de Nederlandse mode niet alleen socialer maar ook nog eens groener.

Van local food naar local fashion?

Volgens modeblog Fashionista draait duurzaamheid op kledinggebied – naast consuminderen – om het kopen van kleding van lokaal geproduceerde stoffen. Het belang van lokale productie is natuurlijk in de duurzame voedingsindustrie al gemeengoed. Vanuit milieuoogpunt is local food soms zelfs te prefereren boven biologische producten die uit verre landen worden ingevlogen. Wat dat betreft mag het geen verbazing wekken dat lokale productie ook binnen de ecomode steeds meer in de belangstelling staat.

In Nederland zijn er de nodige kleinschalige initiatieven: van ateliers van startende modeontwerpers in de Arnhemse krachtwijk Klarendal tot de ontwerpstudio van Denham the Jeansmaker in Amsterdam. Dit soort lokale productie is niet alleen ingegeven door milieuoverwegingen, maar ook door sociale betrokkenheid. In naaiateliers van Mode met een missie werken bijvoorbeeld vrouwen met psychiatrische aandoeningen of verslavingsproblemen. Het werk als naaister biedt hen een zinvolle dagbesteding en een kans om hun leefsituatie te verbeteren.

Toch lijkt grootschalige productie van kleding, schoenen en accessoires in ons land niet voor de hand liggend – ondanks de historie van textielindustrie in Twente en Brabant. Alexander van Slobbe, die onder het motto New Luxury ambachtelijke productiewijzen hoog in het vaandel heeft, laat zijn collecties in Oost-Europa maken. En de brandnetels die Brennels in de Noordoostpolder verbouwt, worden in Italië tot stof voor kleding gemaakt.

Ontbreekt het Nederland aan technische voorzieningen of expertise om lokale modeproductie naar een hoger plan te tillen? Of is ons land simpelweg te klein voor serieuze kledingfabrieken van enig formaat? Als dat laatste het geval is, zou die trend van local food wel eens een stevige concurrent voor local fashion kunnen blijken…

Gratis mode voor bloeddonoren

Over drie jaar zou er wel eens een tekort aan bloeddonoren kunnen zijn. Om nieuwe donoren te ronselen, wordt binnenkort een speciale collectie kleding verkocht. De items van The Red Rail kan je niet met geld kopen, maar wel met bloed.

Achttien veelbelovende modeontwerpers, onder wie Ellen Benders en Mirte Engelhard, hebben onder leiding van couturier Claes Iversen een serie kledingstukken ontworpen. Nieuwe bloeddonoren kunnen via de website van The Red Rail aangeven welk kledingstuk zij in ruil voor hun goede daad willen ontvangen. In januari worden de winnaars en winnaressen gekozen. Natuurlijk is niet voor iedere bloeddonor een kledingstuk beschikbaar.

Het verloten van kleding voor het werven van bloeddonoren kan gezien worden als een nieuwe fase in de ontwikkeling van een maatschappelijk bewuste mode-industrie. Claes Iversen draagt daar zeker zijn steentje aan bij: eerder verleende de Deense ontwerper al zijn medewerking aan Ami-e-toi, een project van Mode met een Missie waarbij kwetsbare vrouwen in speciale ateliers kleding leren maken. Via The Red Rail kunnen consumenten dit soort lovenswaardige ontwerpers een steuntje in de rug geven. En de bloedbank wordt er ook nog beter van.